Bazen kapılar kapanır, yollar tükenir, umut solar…
Anlamsızlaşmaya başlar hayat, neden ve ne için yaşadığını sormaya başlarsın kendine.
“Ben bu muyum, inandığım, değer verdiğim ve yaşam amacım dediğim şeylere ne oldu…” diye düşünürsün.
İşte o anda iki yol belirir önünde, ya bugüne kadar inandıklarını bir kenara bırakıp seni sen yapan şeyleri terk etmeyi tercih edecek, yani teslim olmayı kabul edeceksin, ya da kendine yeni bir kapı, yeni bir yol açacaksın, inandığın değerlere bağlı kalarak…
Ama öyle kolay da olmaz her zaman yeni bir kapı bulmak, yeni bir yol açmak, çünkü kuşatılmış durumdasındır bin bir türlü olumsuzlukla.
Çevrende umudu besleyen şeyler tükenmiştir, büyük çoğunluk derin bir karamsarlığa gömülerek teslim olmayı tercih etmiş, ya da bunu kabullenmek zorunda kalmıştır.
Seninse gücün sınırlıdır; yapabileceklerin ve elinden gelenler bellidir.
Eğer bulunduğun yerde hala daha yapabileceğin şeyler varsa yapmaya devam edersin, ama tükenmişse artık olanaklar, ya da mümkün olanları dahi yapmanı engelliyorsa üzerindeki yükler, çekip gitmen gerekir belki de kendini yeniden bulmak için.
Kendini inandığın değerlerle tekrardan yoğurup donatmalı, mücadeleni sürdürmenin yollarını yeniden açmak için cesaret göstermelisindir.
Çünkü eminsindir; yaşam sürdükçe umut da var olacaktır ve yeni kapılar açılıp, yeni yollar bulunacaktır mutlaka.
Ulaşabilmek için inandığın hedeflere, inandığın uğurda her şeyini ortaya koyman, bedel ödemeyi göze alman gerekiyorsa yapmalısın bunu kendinden emin şekilde.
Başka türlü nasıl açılabilir ki kapanan kapılar, yeni yollar nasıl bulunabilir, yeniden nasıl yeşerebilir solan umutlar…
Elbet bir gün kazanacak umut, yeryüzü aşkın yüzü olacak mutlaka ve küçük de olsa senin de bir katkın olmuşsa umudun yeniden yeşerip zafer elde etmesine, yeryüzü aşkın yüzü olmuşsa senin de sayende, işte o zaman huzura kavuşacaksın sen de…
